หากจะให้ยกเหตุการณ์ใดๆ สักเหตุการณ์หนึ่ง
เพื่อเป็นแรงบันดาลใจ และเพื่อเป็นพลังในการขุดค้นความเสียใจโศกนาภกรรมในชีวิตของชั้น


มันคงไม่พ้นที่จะเป็นเรื่องของเธอ  ..... เธอผู้แรงบันดาลใจที่สามารถทำให้ชั้นน้ำตาไหลได้ทุกครั้ง
เมื่อโสตประสาทของชั้นได้กระทบกับเหตุการณ์อะไรก็ตามที่ทำให้นึกถึงเธอขึ้นมา


ชั้นรู้  เวลามันผ่านพ้นไปหลายปีแล้ว แต่  แต่มันไม่ได้ผ่านพ้นไปเหมือนสายลมพัดที่พัดเธอ
หายไปจากใจชั้นได้

มันยังคงก้องว่ายวนอยู่ในม่านหมอกแห่งความเหงาที่จะบอกว่าเธอยังอยู่ที่นี่
แต่ชั้นไม่สามารถหาเธอเจอ และคงไม่มีวันได้พบเธอ เพราะเพียงเมฆหมอกบังตา


ทรมานใจไหม อันไหนน่าจะทรมานกว่ากัน ระหว่าง ที่เธอจากไปโดยไม่ทิ้งความทรงจำเอาไว้เลย
กับ ให้มีเธออยู่กับชั้นที่นี่ในความทรงจำของชั้น  แต่ก็ยังทรมานชั้น


ทำให้ชั้นมีคนอื่นไม่ได้ เพราะเธออยู่ในใจชั้นตลอดไม่ว่าจะนานแสนนานแค่ไหน
เธออยู่ที่ไหน    ไม่รู้เหมือนกันว่าเธออยู่ที่ไหน

ตะโกนร้องออกไป สักแสนล้านครั้ง   หรือแม้กระทั่งจะฆ่าตัวตายต่อหน้าเธอ
เธอก็คงไม่กลับมาหาชั้นอยู่ดี    เพราะเธอมันคือ คนที่สามารถเลือกที่จะกระทำต่อใครๆ

ได้ทุกกรณีอยู่แล้ว   ความรักคงไม่ได้มีคำนี้อยู่ในหัวของเธอหรอกไม่ว่าจะกับใครก็ตาม



เธอไปมีความสัมพันธภาพกับใครต่อใครหลายๆคน จนมีความทรงจำบทใหม่ขึ้นมา
กี่ครั้ง ไม่รู้ต่อกี่ครั้ง  แต่.....ชั้นยังจมอยู่กับบทภาพความทรงจำเก่าๆ



ที่เธอเป็นนักแสดงตัวเอกที่เล่นได้ประทับใจชั้นจนไม่เคยมีวันลืมเลือนแบบนี้แหละ
นี่หรือที่เรียกว่า ความรัก    .........
ไม่ว่าเวลาจะผ่าน ไปกี่ล้านปี ก็ยังยืนยันแบบเดิม ว่ายังจะรักเธอ  ..........

นายคนดีของชั้น